‘ چماق لری‘ در خانه ملت!

نمیدونم چند درصد شما جلسه علنی بررسی صلاحیت وزرای پیشنهادی دولت روحانی رو از تلویزیون تماشا کردید. موقع پخش مراسم من در محل کارم حضور داشتم و تنها میتونستم از اتاق رئیسم که جنب اتاق خودمه، به زحمت جلسه رو دنبال کنم و البته از شما چه پنهون گهگاه هم یواشکی گوش بایستم!

از اونجا که کارم در گذشته و حال به نوعی با رسانه مرتبط بوده، نکاتی درمورد این جلسه به ذهنم رسید که دوست دارم با شما به اشتراک بگذارم. البته من تحلیلگر سیاسی نیستم، صرفاً یک نظاره گر خارجی که تحولات کشورش رو دنبال میکنه و نمیتونه از کنارشون بی تفاوت رد بشه.

فارغ از موافقت یا مخالفت خودم با وزرای پیشنهادی، اونچه که بیش از هر چیز برای من تاسف آور بود، رفتارهای دور از شان و ادب افرادی بود که خودشون رو نماینده یک ملت و مدافع حق و حقوق اونها میدونند. ادبیات چاله میدانی بعضی از این به اصطلاح نمایندگان (مثل نماینده کهگیلویه و بویر احمد و نماینده مشگین شهر) به قدری سخیف و زننده بود که هر بیننده ای رو به حیرت وا میداشت و فکر میکرد آیا این واقعاً یه جلسه از جلسات مهم مجلسه یا جلسه تسویه حساب شخصی بعضی آقایون با یکدیگه!!!؟؟؟.

به نظر میرسه با پیروزی جناح معتدل و اصلاحگرا در انتخابات 92، بعضی افراطیون که فقط و فقط دغدغه قدرت داشته و دارند، میخواند سرخوردگی خودشون رو از شکست گفتمان تکفیریشون! با انتقام گیری های شخصی، اون هم جلوی چشمان حیرتزده میلیونها بیننده تلویزیونی جبران کنند. با دیدن جلسه بررسی صلاحیت وزرا حقیقتاً به حال خودم و ملتی که وکالت و نمایندگی خودشون رو به چنین افرادی که تنها به دنبال اینند با "چماق لری" عقده ها و سرخوردگیهای خودشون رو خالی کنند، تاسف خوردم.

انتخابات امسال به خوبی نشون داد که مردم از افراطی گری، بداخلاقی و ایراد تهمت و افترای بدون سند و مدرک خسته شدند و در پی آرامش، اعتدال و میانه روی هستند. عجیبه که برخی ها که دست پرورده دولت قبل هستند و متاسفانه از مصونیت کامل هم برخوردارند، این پیام روشن ملت رو درک نکردند و هنوز هم حاضر نیستند از افکار و اعمال تندرویانه و رویکرد افراطی و غیر منطقی خودشون دست بکشند.

من شخصاً با تعداد محدودی از وزیران پیشنهادی مخالف بودم و همونطور هم که قبلاً در پاسخ به کامنت یکی از دوستان گفته بودم، به سن بالای بعضی چهره ها که میتونه در عملکرد وزارتخونه های متبوعشون خلل وارد کنه، اعتراض داشتم، اما به نظرم نقد و انتقاد منصفانه و با رعایت قواعد و قوانین خاص اون با کار غیر قابل توجیهی که بعضی از نمایندگان ملت کردند و با نسبت دادن تهمت های ناروا و حرمت شکنی های بی مهابا، شان خودشون و  پارلمان رو زیر سوال بردند، خیلی متفاوته.

روند برسی صلاحیت وزیران پیشنهادی کابینه نشون داد که بعضی از نمایندگان به جای اینکه به عملکرد و برنامه های وزرای پیشنهادی بپردازند و نقاط قوت و ضعف اونها رو بررسی کنند، صرفاً به گذشته سیاسی اونها پرداختند و با قضاوت های یک طرفه و متعصبانه و بدون ارائه هرگونه سند و مدرک قابل استناد، اونها رو از زیر تیغ تهمت و افترای خودشون گذروندند. از طرفی اظهارات بعضی از مخالفان کابینه نشون میداد که  اتفاقات سال 88 برای برخی دستاویزی شده برای تجارت و کاسبی گری سیاسی خودشون که همه رو با این این متر و معیار ناقص مورد سنجش قرار میدند؛ اصطلاحاتی چون "اصحاب فتنه، ساکتان فتنه، حامیان فتنه، فتنه گر، " و... بارها و بارها از زبون این قبیل افراد شنیده شد که حتی به فرض درستی اون، آیا میتونه ابزار ارزیابی مثلاً وزیری مثل وزیر آموزش و پرورش قرار بگیره که میخواد به دور از سیاسی کاری و با تکیه بر تجربیات و تخصص خودش به وضعیت آموزش و پرورش کشور سامان بده؟ واقعاً ما کی به این نتیجه میرسیم که کشورمون در برهه سخت فعلی بیش از هر زمان دیگه ای به آشتی ملی و وحدت و انسجام احتیاج داره و باید دست به دست هم و به دور از تنش های سیاسی اوضاع فلاکت بار کنونی رو سامان داد؟ 

روی کار اومدن دولت آقای روحانی روزنه امیدی بود برای بسیاری که امیدوار بودند حضور یک فرد معتدل در راس امور کشور خط بطلانی بکشه بر همه بی اخلاقی ها، بداخلاقیها، هتاکی ها و افراط گریهایی که در 8 سال گذشته و حتی پیشتر از اون شاهدش بودیم، آبی بود بر آتش تندرویهایی که کشور رو تا مرز فنا و نابودی کشونده بود، بارقه امید و نشاطی بود که تونست برای مردمی که مدتهاست از جنجال آفرینی ها و کشمکش ها خسته شدند، نوید آرامش بعد از طوفان باشه. اما عملکرد بعضی از وکلای مجلس نشون میده که تا وقتی تندروها تریبونی برای بسط افکار متوهم و یک جانبه گرایانه خودشون در اختیار داشته  و از مصونیت کامل سیاسی و اجتماعی هم برخوردار باشند، افراط و افراط گری رو پایانی نیست.

 ادبیات حاکم بر جلسه رای اعتماد به وزرای پیشنهادی کابینه هر بیننده ایرانی رو متاثر کرد، چرا که مجلس در هر کشوری نمایانگر فرهنگ، تمدن، و اندیشه یک ملته و به عنوان نماد مردم سالاری یک کشور، باید مدافع مصالح ملی جامعه بوده و عملکردی درخور شان مردم اون کشور داشته باشه، نه اینکه نمایندگان با به کار بردن ادبیاتی سخیف جایگاه اون رو تا حد پاتوق تسویه حساب های شخصی و انتقام گیری های فردی پایین بیارند.

به هر حال، امیدوارم با درایت و تدبیر دکتر روحانی، تندروها و افراطیون از هر جناح و تفکر سیاسی هر چه زودتر از عرصه سیاسی کشور منزوی بشند و جای خودشون رو به چهرهای متخصص، دلسوز، مصلحت اندیش و اعتدال گرا بدند. 

دوستان میدونم بعضی از شما با پرداختن به مسائل سیاسی در وبلاگ نویسی مخالفید و نگاه مثبتی بهش ندارید، شاید هم خیلیهاتون بگید طرح این مسائل چه کمکی به شرایط بد کشور میکنه و اصلاً مگه گوش شنوایی هم هست؟ قبول دارم که خودرائی  در سطوح بالای حاکمیتی در سالهای گذشته، راه رو برای هر ابراز عقیده ای از نوع مخالف بسته بود و همه ما میخوایم این روند اصلاح بشه و آزادی بیان به معنای واقعی کلمه رواج پیدا کنه. از کجا معلوم شاید دولت جدید پیشگام و طلایه دار بروز و ظهوز آزادی های فردی و اجتماعی در جامعه باشه. به هر حال انسان به امید زندست.

شخصاً ترجیح میدم در عین پرداختن به مسائل روزمره و شخصی، گهگاه نقبی هم به اینگونه مسائل بزنم، بویژه که زمانی نیمچه روزنامه نگار بودم. به نظرم همه ما در قبال تحولات کشورمون مسئولیم و نمیتونیم و نباید بی تفاوت از کنارشون رد شیم، بویژه الان که به نظر میرسه فضا برای اظهارنظر بازتر شده، چرا ازش استفاده نکنیم؟  

/ 9 نظر / 10 بازدید
آوا

مرسی که دعا میکنی مرضیه ی مهربون[گل]

پرنیان حامی

سلام ؛ من یه بخشیش رو دیدم ؛ اتفاقا منم تو فکر بودم که این چه وضعیه ؟! دادو هوارو خیلی تعجب کردم ! گفتم مثلا اینا تحصیلکرده هستن ! با رمز قبلی به روزم [گل]

من

من فقط زمانی اظهار نظر میکنم که فضا بسته باشه[چشمک]

سینا

قلم فق العاده زیبا و روونی داری و خیلی خوب هم تحلیل کردی. من هم از دیدن جلسه رای اعتماد متاسف شدم که با رای ندادنمون چنین افرادی رو به مجلس راه دادیم!

دعا دست

نظر من اینه که جلسات علنی مجلس رو +18 بزنند که بچه های مردم بی نزاکت و خشن بار نیان. غلط زیادی کردیم انقلابیدیم از دست گرگ درآوردیم سپردیم دست کفتار زحمت کشیدید

مریم

ممنون از نوشته ی خوبت مرضیه جون,من کامل نگاه نمیکنم اما غیر از حرفهای زشتی که بعضی از نماینده ها زدن این را ه رفتن نماینده ها منو کلافه میکنه!!اصلا نمیشینن به حرف موافقین و مخالفین گوش بدن آخر سر هم بدون منطق و هرچی جناحشون بگه رای میدن.

آمد

سلام بر شما .من هميشه در اولين فرصتي كه وبلاگم برو به روز كنم به همه دوستاني كه سر زده اند و كامنت گذاشتند سر ميزنم و همه رو تاييد ميكنم مگر اينكه دوستي گزينه خصوصي رو انتخاب كرده باشه كه ديگه به احترام خودشون تاييد نمي كنم .اين در مورد اينكه گفته بوديد چرا نظر من تاييد نشده . در مورد پستتون بگم كه خيلي وقته دنبال نمي كنم اين مسائل رو ولي جست و گريخته كه خبر دارم بايد بگم كه مجلس! به معناي واقعي همان پند لقمان است كه ادب از كه آموختي بايد بگيم از مجلس.

سعید

من شخصا اصلا امیدی به اصلاح ندارم. همه چی که دست روحانی نیست، تا وقتی وضع مجلس این باشه، چه امیدی هست اوضاع بهتر شه؟

گمنام

این نیز بگذرد. به امید اینکه نیک بگذرد